Archive

Monthly Archives: March 2014

Marlene Dumas, Rineke Dijkstra en Erik van Lieshout maken nieuw werk voor Manifesta 10 in St. Petersburg. Werk waarin, zo wordt gezegd, ‘taboes’ niet zullen worden geschuwd. Na het lezen van een interview in Vrij Nederland met Joke Hermsen over nieuw engagement en bevlogenheid denk ik, okay, fair enough. Misschien gaan onze Nederlandse kunsthelden de dubbele moraal van het westen aan de kaak stellen en zullen daarbij tegelijkertijd met nieuwe oplossingen komen. Maar wat blijkt, de taboes die niet zullen worden geschuwd zijn nu precies het soort geijkt taboe dat inmiddels ontzettend obsoleet is geworden. Die taboes zijn in feite een post-political ersatz voor de meer fundamenteel sociaal-economische en politieke problemen, waar uitgerekend ook de Nederlandse overheid een slaatje uit wil slaan. Tsja, afgezien van de taboe-smakeloosheid is het in elk geval hoopvol dat er nog veel te leren is voor onze kunstenaars en curator Kasper König!

 

st petersburg manifesta

 

 

 

Advertisements

Alternatieve insteek bij het oeverloos geouwehoer over Wilders en racisme in de media. Waarom heeft nog geen enkele talking head verwezen naar de kern van het probleem, het failliet van de welvaartsstaat?

Slavoj Zizek, Living in the End Times (2010): ‘So where is ideology? When we are dealing with a problem which is undoubtedly real, the ideological designation-perception introduces its invisible mystification. For example, tolerance designates a real problem – when I criticize it, I am, as a rule, asked: “But how can you be in favor of intolerance towards foreigners, of misogyny, of homophobia?”

Therein resides the catch: of course I am not against tolerance per se: what I oppose is the (contemporary and automatic) perception of racism as a problem of intolerance. Why are so many problems today perceived as problems of intolerance, rather than as problems of inequality, exploitation, political struggle, or even armed struggle? The source of this culturalization is defeat, the failure of directly political solutions such as the social-democratic welfare state or various socialist projects: “tolerance” has become their post-political ersatz. (The same goes for “harassment”: in today’s ideological space, very real forms of harassment such as rape are intertwined with the narcisstic notion of the individual who experiences the close proximity of others as an intrusion into his or her private space.) “Ideology” is, in this precise sense, a notion which, while designating a real problem, blurs a crucial line of separation.’

-

Al lange tijd verwonder ik mij over de staat van de kunstscene. Naast de financialisering die daarin plaatsvindt (freeports, art funds, krimpende middle-tier van kunstverkopers), wordt nu ook het gat tussen discours en realiteit steeds groter. Een handjevol uitverkoren, zelfingenomen en elkaar feliciterende experts lijkt enkel en alleen geïnteresseerd te zijn in het domineren van het woordenspel rond kunst. De vraag is, wat te doen als kunstenaar? Theoretisch gezien ben ik van mening om altijd een vorm van subtiel iconoclasme in te bouwen, waarmee kan worden geanticipeerd op zowel inkapseling door geld gedreven entiteiten, als ook op gelul in de kunstruimte. Hoe dit in de praktijk eruit kan zien is aan jullie als makers.

manifesta10