Marlene Dumas, Rineke Dijkstra en Erik van Lieshout maken nieuw werk voor Manifesta 10 in St. Petersburg. Werk waarin, zo wordt gezegd, ‘taboes’ niet zullen worden geschuwd. Na het lezen van een interview in Vrij Nederland met Joke Hermsen over nieuw engagement en bevlogenheid denk ik, okay, fair enough. Misschien gaan onze Nederlandse kunsthelden de dubbele moraal van het westen aan de kaak stellen en zullen daarbij tegelijkertijd met nieuwe oplossingen komen. Maar wat blijkt, de taboes die niet zullen worden geschuwd zijn nu precies het soort geijkt taboe dat inmiddels ontzettend obsoleet is geworden. Die taboes zijn in feite een post-political ersatz voor de meer fundamenteel sociaal-economische en politieke problemen, waar uitgerekend ook de Nederlandse overheid een slaatje uit wil slaan. Tsja, afgezien van de taboe-smakeloosheid is het in elk geval hoopvol dat er nog veel te leren is voor onze kunstenaars en curator Kasper König!

 

st petersburg manifesta

 

 

 

Advertisements

Alternatieve insteek bij het oeverloos geouwehoer over Wilders en racisme in de media. Waarom heeft nog geen enkele talking head verwezen naar de kern van het probleem, het failliet van de welvaartsstaat?

Slavoj Zizek, Living in the End Times (2010): ‘So where is ideology? When we are dealing with a problem which is undoubtedly real, the ideological designation-perception introduces its invisible mystification. For example, tolerance designates a real problem – when I criticize it, I am, as a rule, asked: “But how can you be in favor of intolerance towards foreigners, of misogyny, of homophobia?”

Therein resides the catch: of course I am not against tolerance per se: what I oppose is the (contemporary and automatic) perception of racism as a problem of intolerance. Why are so many problems today perceived as problems of intolerance, rather than as problems of inequality, exploitation, political struggle, or even armed struggle? The source of this culturalization is defeat, the failure of directly political solutions such as the social-democratic welfare state or various socialist projects: “tolerance” has become their post-political ersatz. (The same goes for “harassment”: in today’s ideological space, very real forms of harassment such as rape are intertwined with the narcisstic notion of the individual who experiences the close proximity of others as an intrusion into his or her private space.) “Ideology” is, in this precise sense, a notion which, while designating a real problem, blurs a crucial line of separation.’

-

Al lange tijd verwonder ik mij over de staat van de kunstscene. Naast de financialisering die daarin plaatsvindt (freeports, art funds, krimpende middle-tier van kunstverkopers), wordt nu ook het gat tussen discours en realiteit steeds groter. Een handjevol uitverkoren, zelfingenomen en elkaar feliciterende experts lijkt enkel en alleen geïnteresseerd te zijn in het domineren van het woordenspel rond kunst. De vraag is, wat te doen als kunstenaar? Theoretisch gezien ben ik van mening om altijd een vorm van subtiel iconoclasme in te bouwen, waarmee kan worden geanticipeerd op zowel inkapseling door geld gedreven entiteiten, als ook op gelul in de kunstruimte. Hoe dit in de praktijk eruit kan zien is aan jullie als makers.

manifesta10

Afgezien van mijn terechte cultuur cynisme (ja, het was Sheikha Mayassa van die Bacon), is er weer iets nieuws te puzzelen op Planet E art H. Want wie weet wat Melle Daamen nou eigenlijk probeert te zeggen in NRC Handelsblad van 7 december 2013? Wat een verwarrend betoog. Goed cultuurbeleid kiest, aldus Melle Daamen. Volgens hem zou daarom vanuit cultuurbeleid datgene wat het beste is (welke criteria?) moeten worden gestimuleerd en is een lappendeken aan diverse gezelschappen, ensembles en initiatieven overbodig. Maar tegelijkertijd erkend hij paradoxaal genoeg dat de zichzelf toch aardig wetend te bedruypen creative industry weer door de overheid wordt doodgeknuffeld met subsidies. (Om van lulkoek verkoper Zwagerman nog maar te zwijgen). Volgens mij is niet zozeer de veelheid aan jonge en eager kunstenmakers, toneelbestormers en muziekinstrumentenverbouwers met hun eigenzinnige kijk op globalisering, maatschappelijk draagvlak, vergrijzing en overproductie een groot probleem, maar eerder het zelfgenoegzame bestuurlijk regelnevencircuit in de cultuur en zijn kleine ‘top’ van begunstigden. De bobo’s die uit deze samensmelting ontstaan zullen zodoende steeds minder het intrinsiek verschil van waardebegrip tussen economie en cultuur  willen gaan snappen. Wat uiteindelijk zal resulteren in nog meer onvermijdelijke korte termijn sensatiekunst.

ver fuchs

We zouden het nu kunnen hebben over die Bacon in dat veilinghuys, maar er is eigenlijk nog iets veel interessanter aan de gang. Iets dat de waan van de dag ruim overstijgt en de cynische crisis in de kunst laat zien. Laatst ging Sheikha Al-Mayassa bint Hamad bin Khalifa Al-Thani, ‘sponsor of major international projects and head of the Qatar Museums Authority’  namelijk van plek 11 naar plek 1 op ArtReview’s Power 100 lijstje. Terwijl ongeveer tegelijkertijd bekend werd dat dichter Mohammed al-Ajami in het Qatar van de nieuwe lijstaanvoerder vanwege een, in de ogen van de plaatselijke autoriteiten, opruiend gedicht over jasmijn nog steeds niet kan rekenen op clementie. Hij blijft voorlopig op plek nul.

sheikha al-mayassa

jasmine

 

 

Hedgefonds SAC Capital van Steve Cohen -onder meer (geld)kunstverzamelaar en trustee van The Museum of Contemporary Art Los Angeles- verdacht van handel met voorkennis, heeft schuld bekend. Boete 1,2 miljard dollar. Aangezien Cohen voor de volle 100% aandeelhouder van SAC Capital is, wordt het bedrag indirect uit zijn zak gehaald. Omdat de wereld van de haute finance tegenwoordig onlosmakelijk verbonden is met de kunstmarkt, zouden kunstbladen op hun websites nu eigenlijk ook een tab moeten hebben waarin hoofdpunten uit het zakelijk nieuws staan. Want rara welke kunstwerken zullen binnenkort weer op de kunstmarkt gaan verschijnen..?

le Rêve 1932